بر پاره کاغذی خیس خورده

نجوایِ نبضِ نامنظمی نوشت :

 

ما بی بهانه ایم؟!

دوباره برای باران و بابونه بهانه دست می دهد.

 

دیر آشنایِ دوست

دوباره یعنی وقتی تو بخواهی.

 

هر چهار فصل

همیشه با تو شنیدن داشت.

 

کوچه کوچه کودکی

دستت نمی رسد به سرشاخه های شوق؟

 

از بازیِ بلوغ

هر چه برده ایم شریک.

 

همین که بیایی

خلوتِ آغوشِ من پذیرای توست.

 

به قرص ماه و مهر

همنشینی با تو برکت سفره ی من است.

 

در بن بستی شش جهت

من به هوای تو نفس می کشم.

 

ـ صدایی صمیمی

          شنیدم  گفت :

 

چیزی به هم نمی رسد

جایی که دلبستگی ها آلوده ی کدورت اند.

 

 

 

 نقد دوست گرامی آقای قاسم عبدالهی (ئابان) بر شعرم

همیشه یعنی زمانی طولانی و دیر آشنای دوست یعنی زمانی بسار کوتاه...هرچند که کلمات آشنا و دوست را با هم بکار بردن یک جور اضافه هم دارد .در قسمت بعد کا بیشتر در جهت کلمه همیشه است از کودکی صحبت می شود و از زمانی دور که به سر شاخه های شوق، یا میل، یا اینکه آرزویی نمی شد رسید . که احتمالا با تداعی نرسیدن دست کودکان با شاخه های درختان و چیدن میوه ها ناتوانی "جسمی" و نه ذهنی را می رساند. ناتوانی که شخص در آن دخیل نیست و نمی توان کاری کرد .البته ای قسمت نیز با دوباره یعنی تو بخواهی (هر زمان)ارتباط معنایی خوبی ایجاد می کند که هر وقت که تو بخواهی من نیز به بلوغ خواهم رسید..اما من می رسم نه تو (دستت)که به نظر من باید دستم باشد.و سهیم بودن در بازی بلوغ لحنی طعنه آمیز دارد..قسمت بعد به نظر من تنها یک دل نوشته است که البته با احساس پاک شاعر نوشته شده .و همچنین قسم خوردن به "قرص" ماه و مهر "مهربانی" "محبت" همنشینی "برکت سفره من است که میان قرص ماه و نان همانگونه که با هم نیز صحبت کردیم با سفره و برکت با " مهربانی" ارتباطی زیبا وجود دارد.دربن بستی شش جهت باز هم احساست شاعر وارد شده است که به نظر من می تواند یک ضعف باشد. ودر آخر یک چرخش ناگهانی وجود دارد در کلمه شنیدم:چرا که تا حالا شاعر سوم شخص بوده است ،. در قسمت اول کلمه نوشت .شاعر را در نقش سوم شخص نشان می دهد .ولی چیزی به هم نمی رسد جایی که دلبستگی ها آلوده کدرورت اند شاعرانگی زیبایی دارد و باید بگویم که پایانی زیباست برای شعری که بیشتر کلمات از امید و یاس حکایت می کنند 1. دوباره دست می دهد"امید"2.دستت نمی رسد:یاس"3.همین که بیایی"امید"4چیزی به نمی رسد "یاس"و اینگونه شاعر شعر را در میان امید و ناامیدی رها میکند.

همه خاکستر من هیچ فراموش نکرد

     به دلم شعله کشید آتش و خاموش نکرد

دل نازک طلب آن روز که می رفت و شکست

     هر چه گفتم تو جگر گوشه نرو، گوش نکرد

چه کسی می رسد از پرورش دست نگار؟

   ...زخم هایی که بر این پیکره گل پوش نکرد

من و ویرانی شب در پس اندیشه ی شمع

     سَرِ صبح آنچه به جا ماند مگر دوش نکرد؟

ناگزیرم دو سه خط فاصله بگذارم از آن

     که وفا را نفسی مهر همآغوش نکرد.

:در آغاز مصرع بیت دوم حرف -چه- به جبر قافیه

حذف شده است.

حتی تو به تنهایی من تبعیدی

       دشواری احساس مرا فهمیدی

یعنی نکند گوشه بگیری از عشق

       ثبت است به سر دفتر دل ........ خورشیدی.

: می خواستم نام این چارانه (رباعی) را

  خورشید عشق بگذارم، دیدم هنوز ...

وقتی تنهایی این واژه ی وسیع

خیالات روشنی را نشان می دهد از تو

                                 من کانون تنهایی ام.

تو اگر دوست می خواهی، مرا اهلی کن.

                       شازده کوچولو ـ دو سنت اگزوپری

 

تو ببین، وحشی چشمان توأم دختر خوب

که چنین بی سر و سامان توأم دختر خوب

خوشترین خاطره در خلوت خونین خیال

خواب لبخند و پری خوان توأم دختر خوب

نیستی جوهر ی هستی اسرار من است

خط به خط نسخه ی نسیان توأم دختر خوب

تو که در سمت شبی وسوسه پیدا شده ای

پس چرا در پی کتمان توأم دختر خوب؟!

دست پرورده ی هر پیچک پندار زَدَست

تکیه بر نرده ی ایوان توأم دختر خوب

دل رُبایی تو به زیبایی لبخند خدا

یاد آن چهره ی خندان توأم دختر خوب

نَگشود از سَر گیسوی تو آخر گرهی

بسته بهتر که پریشان توأم دختر خوب

بوی پیراهن یوسف که به کنعان نرسید.

همه ی عمر به زندان توأم دختر خوب

می شد از قصه ی این مهر و وفا درس گرفت

بی سبب یار دبستان توأم دختر خوب.

 

هنور هم

می توان ناگهانی

کفش پا کرد و راه افتاد و رفت.

 

هیچ گورستانی

با بستر سردم برابر نیست.

 

اینجا کسی با من نسبتی پیدا نمی کند.

 

ایستایی

سروشه ی روشن پیغمبری ناشناس

در بهبوهه ی بی تابی من است.

وقتی رسیده ترین باور

سپید و ساده فرو می افتد.

 

 

سروشه: آیه

از هر چه رفت

به تو بر می گردم.

هر چند اهمیتی ندارد

یک آن یا ابدیتی تلخ

                     - اما -

                                             تو بی تفاوتی.

گذشت از دست و پایی دیر کردم

خودم را از خودم دلگیر کردم.

نپاییدم همین یک لحظه دل را

به پای تو خودم را پیر کردم.

یادت،

همه ی هستی من است.

هستم،

پس به یادتم.

مَنِ سودا زده در مرز جنون بود نمی دانستی

دِلِ پر خون من از دستِ تو خون بود نمی دانستی

 

به تو از قصه ی تلخِ خودم ای دوست نگفتم چیزی

که چه پیچیده تر از بویِ جنون بود نمی دانستی

 

لبِ خاموش سخن، شرحِ فراموشی پر یاد آور

چه بگویم؟ سخن از دردِ درون بود نمی دانستی

 

دلِ بی چون شد و پوشیده ی این پرده نشینی هایی

خردم خیره ی صد چهره ی چون بود نمی داستی

 

 

۱.چهره ی چون: صورت مسئله.

مفهوم این مصرع کنایه ای به درگیری های فکری

و مشغولیت های ذهنی است.

تو که اینجایی

یعنی به خودم رسیده ام.

می مانی،نه؟ ...

پیچیده سخن ساده به سرسختی نیست

آتش به زبان شمع که را سختی نیست

بیچاره حبابی که ندانستی گفت:

ناگفته همین حدیث خوشبختی نیست؟

*برای دوست خوبم و خاطر آزرده اش.

تو برو

من می مانم

هر چند

می توانستی باورم شوی.

کلیدی شکسته

در باور قفلی زنگار.

تراوشی تلخ از دیواره ی هستی ام.

کوچه گردِ خاطراتِ خیسِ بارانم تو را

 تا شکستِ مستیِ دریا گسارانم تو را

 

از تو دورم دور،اما هر خیالی با تو ام

تشنه ی دیدارِ عشق از بوی بارانم تو را

 

درکِ خوابِ دیگران را بی تو دیدن ساده نیست

سخت جویایِ نشانی از نگارانم تو را

نسبتی با مستی و زیبایی ات دارم،ببین

هاله ای مهر و وفا آینه دارانم تو را

 

بوی آغوشِ تو را آزرده خاطر نشنوم

جلوه پوشِ نازکِ لبخندِ یارانم تو را

 

مرغ عشق از ناتوانی نیست هم پرواز دل

در پرستش بنده ای از بی شمارانم تو را.

 

 

من

جاده و جایی دیگر

تو

کجایی تو؟

نوبل نمی خواهم.

انسانیت

انسانیتِ جمعی را نشانم دهید.

با تو یک رنگم.

رَگَت را بزن ون گوگ

شاید دلم برایت سوخت.

در پیِ جانانه ام، جانانه وقتی نیستی

با تو من دیوانه ام، دیوانه وقتی نیستی

آنچنان درد آشنایی در پرستاری که با

دیگران بیگانه ام، بیگانه وقتی نیستی

رونقِ بازارِ عشق و عشقبازی هایِ من

شمع بی پروانه ام، پروانه وقتی نیستی

نیست این آیینه در آیینه شب پیمودنی

محوِ بی پیمانه ام، پیمانه وفتی نیستی-۱

ته نشینِ خم چه می داند خمارِ دیر دست

تلخیِ دردانه ام، دردانه وقتی نیستی

عشقِ روز افزونِ من،دلتنگی از این رهگذر

می شود هم خانه ام، هم خانه وقتی نیستی.

 

 

۱-پیمودن پروانه شمع را و پیمودن شمع شب را.

به دوستم احسان ماسپی.

 

:: ما بی بهانه ایم؟!...
:: همه خاکستر من
:: خورشیدِ دور افتاده
:: وقتی تنهایی ...
:: نسخه ی نسیان
:: بیگانه
:: ایستای
:: بی تفاوت
:: دوبیتی
:: یادآوری
:: لبِ خاموشِ سخن
:: می مانی؟ ...
:: رباعی بیچاره
:: می توانستی ...
:: باور